Streszczenie: Cyfrowe systemy zarządzania talentami (DTM) obiecują obiektywność i efektywność, lecz w praktyce mogą prowadzić do utraty kontroli nad strategicznymi decyzjami personalnymi. Sharna Wiblen wskazuje, że w wielu firmach o tym, kto zostaje uznany za „talent”, decydują już nie liderzy, lecz algorytmy dostawców komercyjnych systemów HR. Standaryzacja kryteriów ogranicza elastyczność, sprzyja upraszczaniu ocen i wzmacnia ryzyko powielania uprzedzeń. Autorka apeluje, by organizacje projektowały własne ramy zarządzania talentami, dopasowane do celów i kultury organizacyjnej, zamiast ślepo podążać za rynkowymi trendami. Kluczowe jest zachowanie równowagi między wykorzystaniem technologii a ludzkim osądem – tylko wtedy cyfrowe narzędzia mogą wspierać, a nie zastępować, strategiczne decyzje o rozwoju ludzi.
Kiedy algorytmy zaczynają decydować o tym, kto zasługuje na rozwój, a kto nie, firmy ryzykują utratę kontroli nad własną strategią. Sharna Wiblen ostrzega przed standaryzacją talentu i wzywa do odzyskania decyzyjności w erze cyfrowych systemów HR.
Materiał dostępny tylko dla subskrybentów
Dołącz do subskrybentów MIT Sloan Management Review Polska Premium!
Kup subskrypcję
