Im liczniejszy, bardziej rozproszony geograficznie i zróżnicowany jest ekosystem biznesowy firmy, tym większe znaczenie dla jego funkcjonowania ma sprawna wymiana informacji pomiędzy uczestnikami. Połączenie systemów w ramach tak złożonych środowisk wymaga nowego modelu integracji, który uwzględniłby uwarunkowania rządzące sieciami biznesowymi.

Jednym z podstawowych wyzwań, przed którymi stają korporacje w związku z rozwojem swoich ekosystemów biznesowych, jest integracja obejmująca nie tylko systemy wewnętrzne, ale także rozwiązania dla wszystkich firm wchodzących w skład sieci. Przekonała się o tym niedawno firma Airbus. Jedną z głównych przyczyn dwuletniego opóźnienia prac nad samolotem A380 był problem z integracją danych pochodzących z różnych systemów wykorzystywanych przez biura projektowe przygotowujące nową maszynę. Jak przewidują analitycy firmy Gartner Inc., do końca 2009 roku 60% projektów integracyjnych realizowanych będzie poprzez połączenie firm z ich dostawcami, klientami i partnerami.

Zespolenie systemów informatycznych, które jest dzisiaj warunkiem sprawnej komunikacji na poziomie danych i procesów w ramach tak złożonych środowisk, będzie wymagało nowego modelu integracji, który uwzględni uwarunkowania rządzące ekosystemami. Integracja systemów informatycznych odbywała się dotychczas według jednego z dwóch schematów. Pierwszym z nich był model tzw. integracji ad hoc, zakładający łączenie systemów w miarę identyfikacji kolejnych potrzeb informacyjnych przedsiębiorstw. Drugi, w pełni sformalizowany, zakładał ścisłe zdefiniowanie celu i scenariusza integracji oraz zakresu odpowiedzialności podmiotów łączących swoje systemy.

W poszukiwaniu innowacji i przewagi konkurencyjnej korporacje coraz silniej angażują się we współpracę ze swoimi klientami i partnerami biznesowymi. Takie otwarcie się na komunikację z otoczeniem to ogromne wyzwanie dla organizacji o silnie hierarchicznych strukturach.

Jednym z warunków sprawnej komunikacji w sieci biznesowej jest zniesienie barier, jakie utrudniają wymianę informacji wewnątrz organizacji. Są one skutkiem budowy hierarchii, rozproszenia geograficznego przedsiębiorstwa i wzrostu liczby pracowników realizujących swoje obowiązki poza miejscem pracy.

Według badań firmy Gartner Inc. 12 milionów Amerykanów przynajmniej osiem godzin w tygodniu pracuje zdalnie. Do 2009 roku ich liczba ma wzrosnąć do 14 milionów. W Polsce w 2006 roku już 16% przedsiębiorstw zatrudniało telepracowników, stanowili oni jednak zaledwie 1% kadry. Kolejne 19% firm zadeklarowało chęć ich zatrudnienia w niedalekiej przyszłości1. Polskie przedsiębiorstwa coraz częściej organizują – na zasadzie eksperymentu – wirtualne zespoły i pracę zdalną, zwykle tam, gdzie przynosi ona najlepsze efekty i gdzie profil pracy tego wymaga. W naturalny sposób w gronie pionierów znajdują się firmy teleinformatyczne, ale oprócz nich z naszych rozwiązań korzysta na przykład kilka znanych kancelarii adwokackich, uznawanych za konserwatywne w podejściu do nowinek technicznych – mówi Andrzej Dulka, prezes Alcatel‑Lucent Polska, dostawcy rozwiązań telekomunikacyjnych.