Z badań wynika, że mężczyźni czerpią więcej korzyści z koleżeńskich relacji w pracy niż kobiety.

Wsparcie, jakie otrzymujemy dzięki dobrym relacjom zawodowym, ma krytyczne znaczenie dla takich aspektów naszej pracy jak satysfakcja, lojalność (retention) i produktywność – jednak z powodu radykalnego wzrostu popularności pracy zdalnej w ostatnich latach relacje wielu osób ze swoim zawodowym otoczeniem uległy znacznemu osłabieniu. Z naszego najnowszego badania wynika, że liderzy, którzy koncentrują się na wzmacnianiu kultury organizacyjnej i wspieraniu społecznych więzi (social ties), powinni postępować uważniej i bardziej intencjonalnie niż dawniej. Wyniki naszego badania wskazują na to, że społeczne „inwestycje” w pracy wydają się bardziej opłacalne dla mężczyzn niż kobiet.

Obawy dotyczące nierówności towarzyszącej nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji w firmach nie są nowe. Czynności związane z budowaniem społeczności i udzielaniem wsparcia innym rzadko figurują w zakresach obowiązków lub są brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzeń. Z tych powodów łatwo te czynności pominąć. Naukowcy już wcześniej zwracali uwagę na prawdopodobieństwo dyskryminacji płciowej pod względem oczekiwań i nagród dotyczących zachowań określanych jako „organizacyjne obywatelstwo” i „praca emocjonalna” w firmach. I tak badacze odkryli, że kobiety częściej niż mężczyźni proszone są o wykonanie pracy wykraczającej poza ich obowiązki zawodowe i częściej niż mężczyźni ulegają tym prośbom – nierzadko kosztem własnej kariery zawodowej lub zadowolenia z pracy.

Pomimo nacisku na pracę zespołową wielu pracowników doznaje poczucia osamotnienia.

Choć samotność postrzegamy często w kategoriach problemu osobistego, ma ona także wymiar organizacyjny. Brak więzi społecznych – czy to z przyjaciółmi, z rodziną, czy też ze współpracownikami – może mieć poważne konsekwencje. Należą do nich nie tylko problemy zdrowotne, między innymi choroby serca, demencja i nowotwory, lecz także mniejsza produktywność, obniżona kreatywność i upośledzony proces podejmowania decyzji. Krótko mówiąc, osoby borykające się z poczuciem osamotnienia nie realizują pełni swoich możliwości w pracy, a co za tymi idzie – zespoły, których członkowie czują się samotni, też nie działają na pełnych obrotach. Wydawać by się mogło, że sam fakt pracy w grupie jest lekarstwem na samotność, bo daje poczucie wspólnoty i zażyłości.