Spółkę AUTOROB, która zajmuje się automatyzacją i robotyzacją linii produkcyjnych dla branży spożywczej, założyli trzej młodzi naukowcy. Każdy z nich specjalizował się w wąskiej dziedzinie – Marek Jażdżewski zarządzał kinetyką robotów, Aleksander Miller odpowiadał za układy sterujące, a Wojciech Napierski za układy zasilania. Biznes funkcjonował w dużej mierze na bazie ustnych ustaleń i wzajemnego zaufania. Dopiero po kilku latach, kiedy jeden ze wspólników miał ciężki wypadek, naukowcy spisali nową umowę, w której ustalili, co się dzieje z udziałami, kiedy któryś z założycieli będzie chciał opuścić firmę. Zawarli kilka zapisów dotyczących kapitału intelektualnego. Nigdy jednak nie wdrożyli procedur obligujących pracowników do zapisywania w systemie ERP nazwisk autorów i etapów poszczególnych prac projektowych. Przypomnieli sobie o tym, kiedy jeden ze wspólników odszedł z firmy, zabierając nie tylko swoje projekty, ale też kopiując bazę kontaktów i niszcząc informacje dotyczące wdrożonych systemów. Rozwiązując sytuację kryzysową, zarząd zaczął się zastanawiać, jakim kapitałem intelektualnym firma w ogóle dysponuje, co i w jaki sposób może chronić, aby nigdy więcej nie doszło do kradzieży cennych dóbr niematerialnych.

Zarządzanie wiedzą w celu uzyskania przewagi konkurencyjnej wciąż jeszcze nie jest powszechną i szeroko stosowaną praktyką. Trudna sytuacja rynkowa skłania zarządy raczej do realizowania oszczędności i cięcia kosztów niż inwestycji w wiedzę, obarczonych ryzykiem nieosiągnięcia zwrotu.

Proces zarządzania wiedzą ma raczej wymiar intuicyjny niż ustrukturyzowany. Moja praktyka wskazuje, że istota zarządzania wiedzą w polskich warunkach odnosi się najczęściej do procesów operacyjnych, mających bezpośrednie przełożenie na wskaźniki efektywności czy czynniki decydujące o przewadze rynkowej. Wiedza jest gromadzona wewnątrz organizacji, ale niezwykle rzadko spotkamy się z działaniami zmierzającymi do pomiaru jej potencjału z rozróżnieniem na wiedzę ukrytą, skodyfikowaną, zastrzeżoną i rozpowszechnioną. Tworzenie mapy zasobów wiedzy, o ile w ogóle występuje w przedsiębiorstwie, ma charakter raczej statyczny, a zebrane informacje nie zawsze są na bieżąco aktualizowane, przez co zgromadzone zasoby się dezaktualizują.